HiLLaNa ::. with JOONGSHIM Fiction

“วันนี้อากาศมันแปลกๆรึเปล่านะ?” ริมฝีปากบางบ่นพึมพำเบาๆกับตนเองท่ามกลางอากาศหนาวในตอนเย็นทำให้ก้าวขาเดินได้ยากลำบากนัก ทั้งที่ตอนกลางวันแดดก็ร้อนจนเหงื่อไหลท่วมกาย บรรยากาศวังเวงที่รายล้อมบ่งบอกให้รู้ถึงเวลาค่ำมืดของวันได้เป็นอย่างดี นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่อยากกลับบ้านให้เร็วเหมือนอย่างที่เคย ถ้าแม่ไม่อยู่บ้านทีไร เขาเป็นอันต้องเจอเรื่องลำบากเสียทุกครั้ง

วันนี้ขอให้แม่ถึงบ้านก่อนทีเถอะ

เด็กหนุ่มภาวนาในใจอย่างเงียบๆ แม่ของเขางานยุ่ง นานครั้งถึงจะได้เห็นหน้าบ้าง เมื่อไม่ค่อยได้เจอทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่และลูกเริ่มห่างกันไปทุกที

แถมตอนนี้..

“ชางมินอา กลับบ้านค่ำอีกแล้วนะ” เสียงทักที่ได้ยินจนชินหูแต่กลับคร้านจะฟังจนทำให้อยากอาเจียนแบบนี้เป็นสิ่งที่ทำให้เขาเกลียดมากที่สุด

“ผมทำรายงานอยู่ ไม่ได้ว่าง ขอตัว” ชางมินเลี่ยงที่จะพูดด้วยจึงเอ่ยขอตัว แต่ดูเหมือนจะช้าเกินไปเมื่อลำแขนแกร่งโอบเข้ารอบเอวบาง ดึงเอาตัวเข้าแนบชิดจนทั้งหลังเบียดกับลำตัวด้านหน้าคนกอด

“ฮยองคิดถึงขนาดนี้ อย่าใจร้ายนักสิ” พูดที่ข้างหูจนคนฟังต้องเอียงหน้าหลบ แต่เพราะเนื้อที่ที่จะหนีมีเพียงน้อยนิด แก้มใสจึงโดนช่วงชิงเข้าทันที

“เอามือสกปรกของแกออกไปจากฉัน” คนในอ้อมกอดกัดฟันพูดอย่างเหลืออด พอกันทีกับการต้องยอมทนอยู่แบบนี้

“แหม พูดอะไรน่ะ ครางเสียงดังซะขนาดนั้น ไม่ชอบหรอกหรอ?” คำพูดกวนโมโหทำให้ชางมินออกแรงผลักคนที่กำลังกอดอยู่ให้พ้นทาง

“เรื่องชั่วๆของแก ไปทำกับแม่ให้พอใจซะสิ ฉันไม่เกี่ยวด้วย เมื่อไหร่จะไปไกลๆซะที”

“เหอะ แก่เหนียงยานขนาดนั้น ไม่เห็นหน้าหม่ำเท่าชางมินเลย ไม่ติดว่ารวยแล้วยังต้องใช้เงินมันอยู่ ฮยองคงพาชางมินหนีไปไกลๆแล้วล่ะ”

“ใครจะไปกับแก ทำตัวเป็นแมงดาเกาะผู้หญิงกิน เรียนไม่จบ อนาคตก็ไม่มี ทำตัวน่าสมเพช” ชางมินว่าพลางออกแรงผลักคนที่ทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้

“หึ ปากดีนักนะ ถ้าเปลี่ยนเป็นเสียงร้องหวานๆ ฮยองจะชอบมากกว่านะ” คนพูดยิ้มมุมปากอย่างมีชัยเหนือกว่า พลางย่างสามขุมคว้าเอาข้อมือบางไว้มั่นก่อนจะเหวี่ยงร่างโปร่งลงบนโซฟาแล้วคร่อมทับทันที “ชางมินอา อย่าทำให้มันเป็นเรื่องลำบากเลยนะ รีบๆทำให้มันเสร็จเถอะ ฮยองรอตั้งนาน”

“ไม่เอาเว้ย ปล่อยดิวะ” คราวนี้ชางมินตั้งใจไว้แล้วว่าจะไม่ยอมให้โดนทำเหมือนครั้งที่ผ่านๆมาอีกแล้ว ขายาวพยายามถีบคนตรงหน้าให้ออกห่าง มือทั้งสองข้างออกแรงต้านคนด้านบนตามไปด้วย

“ดิ้นนักนะมึง” พูดจบ คนที่คร่อมทับก็ง้างมือฟาดลงที่แก้มสวยข้างเดียวกับที่ตนพึ่งช่วงชิงความหอมหวานมาหมาดๆ “พูดดีๆมึงไม่ชอบใช่มั๊ย?”

ริมฝีปากหนาหยาบซุกไซ้ลงที่ข้างลำคอเพรียวอย่างกระหาย ก่อนจะลากไล่มาปิดที่ริมฝีปากอิ่มให้หยุดร้อง มือข้างหนึ่งแก้เข็มขัดออกอย่างรวดเร็ว ในขณะที่อีกข้างก็จับข้อมือบางไว้มั่นไม่ให้หนีไปได้ สาบเสื้อโดนถอดให้พ้นทางอย่างรวดเร็ว ยิ่งหนีมากเท่าไหร่เหมือนยิ่งทำให้ตัวเองเสียเปรียบมากเท่านั้น

ชางมินพยายามดันคนตรงหน้าออก แต่ก็ดูจะไม่ช่วยอะไรเลยสักนิด กางเกงตัวเก่งโดนจับถอดออกไปแล้วอย่างง่ายดาย ต้นขาอ่อนเรียวยาวโดนขบเม้มทับรอยเดิมที่ยังไม่จางหายจนเป็นสีเข้มขึ้น

สัมผัสน่ารังเกียจแบบนี้ เมื่อไหร่ถึงจะหนีไปได้กัน

“จินคยอง ทำอะไรน่ะ?” เสียงตะโกนโกรธจัดช่วยหยุดทุกการกระทำได้เป็นอย่างดี ชางมินยิ้มพลาย เขาจะไม่ต้องทนตกเป็นเหยื่อที่ถูกกระทำแบบนี้อีกต่อไปแล้วใช่มั๊ย?

วันที่แม่จะตาสว่างมาถึงแล้วสินะ ไม่นานแกต้องโดนเฉียดหัวออกไปแน่

“นูนา ผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” คนที่โดนเรียกชื่อรีบแก้ตัวทันควันในทันที ชางมินยิ้มมุมปากเย้ยหยัน ภาพฟ้องถึงขนาดนี้ยังจะหาข้ออ้างแก้ตัวอะไรอีก

“ไม่ได้ทำอะไร แล้วนี่มันอะไรกัน?” แม่ของเขาโกรธจัด ชางมินมองออกว่าตอนนี้ถึงจะพูดยังไงแม่ก็ไม่มีทางฟังมันแน่ๆ

“นูนา ผมอธิบายได้นะ ผมน่ะไม่ได้ทำอะไรเลย ชางมินน่ะยั่วผมเอง” ข้ออ้างที่ฟังยังไงก็ไม่น่าเชื่อแบบนั้นเรียกเสียงหัวเราะออกมาจากชางมินได้ในทันที

“ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น” หญิงวัยกลางคนเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะหันมามองยังลูกชายตัวเองที่อยู่ในสภาพเกือบเปลือยเปล่า เสื้อผ้าหลุดลุ่ย ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับผ่านมรสุมรบมาหลายสนาม หล่อนค่อยๆนั่งลงจนหน้าเสมอกับลูกชาย มือเรียวลูบดวงหน้าชางมินเบาๆ

“ชางมิน...แกมันเลว” พูดยังไม่ทันขาดคำ ฝ่ามือที่ชางมินคิดว่าได้รับการปลอบประโลมจากผู้ที่เป็นแม่กลับกลายเป็นตบลงมาซ้ำที่เดิมจนหน้าหัน

“แม่? ทำไม?” ชางมินพูดอะไรไม่ออกหน้ารู้สึกชาที่หน้าทันทีแต่ไม่เท่าที่หัวใจดวงน้อยที่กำลังบอบช้ำเสียยิ่งกว่า เมื่อโดนคนที่เป็นแม่บังเกิดเกล้าทำเช่นนี้

“แกถามว่าทำไมงั้นเหรอ? เสียแรงจริงๆ ทั้งที่ไม่อยากให้แกไปอยู่ลำบากกับไอ้พ่อไม่มีอนาคต แกตอบแทนฉันแบบนี้ได้ยังไง? จินคยองรักแกเหมือนน้อง ไม่สิ เหมือนลูกเสียด้วยช้ำ แกทำตัวเหลวแหลกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“แม่ว่าไงนะ?” ชางมินทวนคำถามกลับทั้งน้ำตาที่คลอหน่วย “แม่เชื่อมันมากกว่าผมที่เป็นลูกของแม่งั้นหรอ?”

“จินคยองมีศักดิ์เป็นพ่อของแก เป็นผัวของฉัน เขาไม่มีวันทำร้ายแกกับฉัน แกเข้าใจมั๊ย?”

“ไม่มีวันทำร้ายงั้นหรอ? แม่คงไม่เคยรู้สินะ ตั้งแต่วันที่มันก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้วันแรกมันก็เอาผมแล้ว หึ ผมได้เป็นเมียมันก่อนแม่ซะอีก จะบอกให้รู้ อย่าได้ภูมิใจนักเลยที่ได้เป็นเมียมัน..”

ฝ่ามือของมารดาฟาดกระทบแก้มเนียนอีกครั้งด้วยความโมโห น้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะทันทีที่หน้าหันไปตามแรงกระทำ เมื่อโดนตรงจุดเดิมซ้ำอยู่อย่างนั้นแก้มใสจึงเปลี่ยนเป็นสีแดงกล่ำจนน่ากลัว

“หึ ผู้หญิงโง่กับผู้ชายชั่ว เหมาะสมกันชะมัด เชิญแม่ตามสบายเหอะ ผมจะไม่อยู่เกะกะล่ะ ขืนถ้าผมอยู่ต่อไป เดี๋ยวแม่จะโดนผัวทิ้งจริงๆ แก่เหนียงยานซะขนาดนี้นิ่” ชางมินลอกเอาคำพูดคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของแม่มาบอกเอาไว้ ก่อนจะรีบหนีหายขึ้นไปบนห้องอย่างรวดเร็ว

ชางมินเลือกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่สุดก่อนจะเก็บเสื้อผ้าและของที่จำเป็นใส่ลงไปในกระเป๋า น้ำตาไหลลงไม่รู้จักหยุดทั้งที่ปาดแล้วปาดอีก

มือบางคว้าเอาโทรศัพท์ข้างตัว กดเบอร์ที่ต้องการคุยด้วยอย่างรวดเร็ว น้ำตาของเขาไม่มีค่าพอที่จะต้องเสียมัน

“พ่อ ผมจะไปโซลนะ”

จบสิ้นกันเสียที

TBC

Author's Talk :: ใครได้แวะเวียนเข้ามาอ่านมาชม ก็อย่าลืมเม้นท์ให้กำลังใจกันนะคะ ฟิคเรื่องนี้แต่งนานแล้ว แต่ไม่เคยเอาไปลงที่ไหนเลย ว่างๆมาเจอบลอคที่แบบ..ไม่เคยลงอะไรสักอย่างเลยเอามาลงดู ที่จริงเมื่อก่อนเคยลงฟิคจุงชิมอีกเรื่องเหมือนกัน แต่เรื่องนั้นมันได้จบไปแล้ว ใครที่จำได้กรุณาอย่าทวงค่ะ ไม่มีใครแต่ง ฮ่าๆ แล้วขอย้ำนะคะ ไรท์เตอร์ชอบจุงชิม ไม่ได้ชอบมินแจ หรืออะไรอย่างอื่น โปรดเม้นท์เกี่ยวกับจุงชิมเท่านั้นค่ะ